Van Anorexia Nervosa naar plezier met voeding!

Gastblog 5: ‘Van Anorexia Nervosa naar plezier met voeding’!

Dag lieve lezers,

Vandaag een nieuwe gastblog. In deze vijfde gastblog alweer nemen we een kijkje in het proces van Manon Urselmann. Manon is 20 jaar en woont in Boxmeer samen met haar ouders en broertje van 18 jaar. Momenteel studeert ze Maatschappelijk werk en dienstverlening aan de Avans in ’s Hertogenbosch. Ze heeft een passie voor zingenen leuke dingen doen met vriendinnen. En winkelen is iets wat ze ook wel heel graag doet, haha! Wil jij graag het verhaal van Manon weten? Lees dan gauw verder.

Velen van jullie kennen mij misschien wel van Instagram, met voornamelijk mijn ontbijtfoto’s. Maar ik denk dat niet veel mensen weten hoe deze ‘hobby’ eigenlijk is begonnen bij mij. Het lijkt me leuk om mijn verhaal met jullie te kunnen delen, maar voornamelijk om een inspiratiebron voor anderen te zijn, voor meiden en jongens die misschien in een zelfde soort situatie zitten of hebben gezeten als mij.

Anorexia Nervosa

Manon voorheen

Een aantal jaar geleden heb ik Anorexia Nervosa gehad. Ja, een woord wat ik eigenlijk helemaal niet graag gebruik en wat ik zo’n vervelend woord vind om te horen. Maar helaas is het ook geen leuke ziekte die een mooie naam waard is. Het is bij mij begonnen met het minderen met eten en de drang om iedere dag wel 100 keer te tellen hoeveel calorieën ik die dag binnen had gekregen. Ik was dagen lang bezig met het compenseren, zodat ik maar zo min mogelijk calorieën binnen zou krijgen. Helaas was ik niet meer de Manon die ik altijd was en werd langzamerhand steeds zwakker en zwakker.

Ik kies er bewust voor om niet mijn laagste gewicht te benoemen, omdat ik zelf weet dat ik mezelf in die tijd alleen maar de hele dag aan het vergelijken was met andere meiden en dat juist die cijfertjes van de weegschaal voor mij echt het belangrijkste waren. Gelukkig weet ik nu wel beter en weet ik dat calorieën en cijfertjes op een weegschaal eigenlijk zo goed als niets zeggen over hoe je eruit ziet. Ik denk dat het voor mij een soort ‘feitelijke’ bevestiging was die je nodig had om de controle te kunnen houden op je eigen lichaam.

Onzekerheid

Het begon bij mij allemaal toen ik ongeveer 16 jaar was. Ik werd onzeker over mijn uiterlijk, was ongelukkig en wilde er een paar kilo vanaf. Gewoon, zoals veel meiden eigenlijk wel zouden willen. Ik merkte dat ik moeite kreeg met het eten van ‘lekkere’ dingen. Op verjaardagen zei ik steeds vaker ‘nee’ tegen gebak, en ook koekjes die niet zo gezond waren maar ik altijd wel heel erg lekker vond, liet ik steeds vaker liggen. Ik kreeg er een soort benauwd en gestrest gevoel van, wanneer ik deze wel had gegeten. Dus waarom zou ik mezelf dat gevoel geven? Althans, zo dacht ik op dat moment.

Wel besefte ik me, dat dit rare gedachtes waren. Het waren gedachtes die niet bij mij pasten en die ik eigenlijk helemaal niet fijn vond. Ook merkte ik dat ik me steeds meer ging isoleren. Want op dat moment merk je eigenlijk pas wat voor een grote rol eten speelt. Als je naar vriendinnen gaat, is er meestal wel een moment van eten. Wanneer je uitgaat, ga je meestal nog even wat eten. En zo werd ik steeds vaker geconfronteerd met eetmomenten die ik echt verschrikkelijk vond en het liefste uit de weg ging. Ik ging dan smoesjes verzinnen om maar niet te hoeven eten, maar uiteindelijk zei ik gewoon wat afspraken af. Dan hoefde ik in ieder geval niet met het eten geconfronteerd te worden.

3 Jaar ‘beter’

Manon nu

Ik kan nog heel veel vertellen over deze periode, maar ik denk dat mijn verhaal dan echt veel en veel te lang gaat worden. Inmiddels ben ik wel al 3 jaar uit de behandeling en eigenlijk ook al 3 jaar ‘beter’. Dus ik ga jullie nu vertellen hoe mijn Instagram account eigenlijk is begonnen. Rond april 2016 ben ik begonnen met het af en toe een foto posten van mijn eten. Ik vond dit eigenlijk heel spannend altijd, omdat ik bang was voor de reacties van mensen uit mijn omgeving. Want ja, ik kreeg in het begin ook wel wat opmerkingen, omdat mensen dachten dat ik weer terug zou vallen in mijn eetstoornis. En ik vond het ook altijd heel belangrijk wat andere mensen van mij vonden en ik wilde natuurlijk niet dat mensen me ‘raar’ aan zouden gaan kijken.

Waarom zou ik foto’s plaatsen van mijn eten, als dit voor mij een aantal jaar geleden nog zo moeilijk was? Veel mensen gingen hier iets achter zoeken, wat ik nu ook wel kan begrijpen. Maar ik zette door. Ik vond het zo leuk om met mijn eten bezig te zijn en er ook wat moois van te maken, waardoor ik ook steeds meer andere Instagram accounts ging volgen om wat inspiratie op te doen.

Terugval…

Langzamerhand merkte ik wel dat het een beetje een obsessie voor mij ging worden. Ik ging mezelf weer steeds vaker vergelijken met andere meiden met hun mooie six-packs, strakke lijntjes en al het gezonde eten wat zij aten. Mijn omgeving ging merken dat ik steeds obsessiever bezig was met het gezonde eten en ik weer bezig was met verschillende etenswaren op mijn ‘verboden lijstje’ te zetten. Ik ging steeds vaker sporten, soms wel 6 keer per week, waardoor ik eigenlijk mezelf weer een beetje ben verloren.

Waarom?

Vaak heb ik gedacht: ‘Waarom ben ik hieraan begonnen? Waarom ben ik ooit begonnen met het volgen van al die Instagram accounts? Wat is de reden dat ik ooit ben begonnen met het posten van mijn ontbijtjes? Waarom heb ik mezelf dit weer aangedaan?’ Want ik kan je zeggen, een eetstoornis hebben, is iets wat ik echt niemand wens en wat je letterlijk van binnen en van buiten helemaal kapot maakt. Het vreet je letterlijk op.

Toen ik weer begon te merken dat ik veel van mijn ‘Anorexia-gedrag’ toe liet en mijn omgeving zich ook weer terecht veel zorgen ging maken, heb ik aan de bel getrokken. Ik ben namelijk helaas weer veel kilo’s kwijtgeraakt en hier ben ik zeker niet trots op! Want mijn doel van het sporten was eigenlijk juist om kilo’s aan te gaan komen!

Spierkracht

Ik wilde echt in spierkracht aankomen. Maar waarschijnlijk at ik te weinig om ook spiermassa op te kunnen bouwen. En nee, ik at niet slecht, want ik heb gelukkig na mijn behandeling nooit meer mijn ‘voedingsschema’ los gelaten. Het was alleen te weinig in combinatie met het vele sporten. Ik merkte dat mijn lichaam weer moe was, ik minder energie had, geen zin meer had om leuke dingen te ondernemen en eigenlijk ook te moe was om te sporten. Maar toch ging ik dan maar weer naar de sportschool, ‘want dit moest’.

De knop is om

Sinds een paar maandjes heb ik weer een hele verandering door gemaakt en ben ik eindelijk weer de Manon geworden die ik was. Ik ben momenteel weer bij een diëtist en ook weer goed aan het aankomen. Iets wat ik een aantal jaren geleden heel erg vond, is voor mij nu iets wat maar niet snel genoeg kan gaan! Ook ben ik weer gaan minderen in het sporten, omdat er voor mij echt weer een knop is omgegaan dat het niet goed was hoe ik bezig was en dat er iets moest gaan veranderen. Ik heb nu een echt trainingsschema wat bij mij past en om uiteindelijk dus mijn eigen doelen te kunnen bereiken! Het sporten is voor mij nu weer heerlijk om te doen en voor mij echt ontspanning en niet meer een ‘moeten’, omdat ik mijn eigen eisen weer een beetje heb bijgesteld.

Mijn ervaring

Wat ik eigenlijk met mijn verhaal wil vertellen, is dat je van alle negatieve dingen in het leven ook echt iets positiefs kan maken. Een aantal jaar geleden was ik heel negatief bezig met alles rondom het eten. Eerder wat eten mijn vijand, en nu vind ik eigenlijk niets leukers dan bezig zijn met het maken van lekkere ontbijtjes en het uitproberen van nieuwe recepten. Maar nog belangrijker, een inspiratie zijn voor anderen. Maar wat belangrijk is, is dat je je niet mee laat slepen door alle ‘fitgirls’ die je tegenkomt, maar probeer je eigen ‘fitgirl’ te zijn op jou manier.

Ook ik heb me een tijdje mee laten slepen door alle gezonde dingen die ik op Instagram voorbij zag komen en ik weet dus als geen ander wat alle sociale media voor een negatieve invloed kan hebben op ons. Maar wat ik in de afgelopen maanden echt heb geleerd, is dat je blij moet zijn met jezelf en dat je echt goed bent zoals je bent! Ik heb eigenlijk van iets negatiefs in mijn leven een echte hobby gemaakt. Alle leuke reacties die ik krijg van iedereen en alle lieve berichtjes die ik weleens ontvang, zijn voor mij ook een stimulans om hiermee door te gaan.

Inspiratie en voorbeeld

Ontbijt manon

Ik denk dat alle sociale media een negatieve invloed kan hebben op mensen, maar ook zeker een positieve! Laatst was een vriendin van mij bij mij, en ze zei: ‘Manon, ik denk dat jij echt een inspiratie en voorbeeld kan zijn voor heel veel meiden’. Deze opmerking vond ik zo lief om te horen en dit is ook echt mijn doel van mijn Instagram account.

Ik hoop dat ik kan laten zien, dat hoe diep je ook in de put zit, hoe rot je je ook voelt, je er echt bovenop kan komen! Een eetstoornis hebben is heel zwaar en veel mensen begrijpen het niet, maar het belangrijkste is dat jij het leert begrijpen en jij erboven op kan komen. Het gaat er niet om wat andere mensen van jou denken en wat andere van jou vinden, maar het gaat erom hoe jij over jezelf denkt en beseft dat het iets is waar je bovenop kan komen. En ik vind dat de mensen die het meeste commentaar hebben, de mensen zijn die juist een voorbeeld moeten nemen aan jou. Want wanneer jij een eetstoornis kan verslaan, kan je alles aan.

Het is de grootste strijd die ik heb moeten leveren en het zwaarste wat ik heb meegemaakt, maar uiteindelijk heeft het me ook heel veel gebracht. Ik probeer er op een positieve manier op terug te kijken, omdat het me tot de persoon heeft gemaakt wie ik nu ben. Ik ben er veel sterker en zelfverzekerder uitgekomen dan ik ooit was.

Jouw verhaal delen?

Wil jij ook graag je verhaal doen? Neem contact met mij op en wie weet staat binnenkort jouw verhaal hier! Wil je mijn artikelen in je mailbox ontvangen? Abonneer je dan op mijn blog! Geheel gratis en geen onnodige mailtjes. Like ook eventjes mijn Facebook-pagina om op de hoogte te blijven! Direct toegang tot mijn kookvideo’s? Abonneer je dan snel op mijn Youtube-kanaal. Ook vind je mij op Instagram en Twitter!

Liefs,

Claudia

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *