Fybromyalgie & Depressie

Gastblog 7: ‘Mijn reis naar de gelukkige ik’!

Dag lieve lezers,

Vandaag een nieuwe gastblog. In deze zevende gastblog alweer nemen we een kijkje in het proces van Joyce Kerkhoff. Joyce is 21 jaar en komt uit de buurt van Arnhem. Sinds een half jaar is er Fybromyalgie, weken delen reuma, bij Joyce gediagnosticeerd. Hierdoor ziet haar leven er compleet anders uit.  Wil jij weten hoe Joyce met alle tegenslagen is omgegaan? Lees dan gauw verder!

THE START OF SOMETHING NEW

Vier jaar geleden is mijn reis naar de gelukkige ik begonnen. Na 2 jaar lang een depressie te hebben gehad voelde ik mij niet gelukkig meer in mijn vel. Ik was ondertussen 25 kg aangekomen en dit kwam vooral door emotie eten. Toen ik me bedacht dat ik alleen nog in een legging paste, geen broek dragen, maakte me dat heel verdrietig. Keer op keer probeerde ik van mijn eetbuien af te komen. Ik probeerde meer te gaan bewegen want dit was zeker nodig. Tevergeefs… Ik bedacht nieuwe plannen waardoor ik meer kon bewegen maar niet in een groep. Ik was bang voor de mening van anderen over mijn lichaam.

Na 3 maanden te hebben gesukkeld ging ik terug naar de plek waar ik me altijd fijn heb gevoeld. De sportschool waar ik ben opgegroeid met kickboksen en even langs gaan voor een babbeltje ‘’Bully’s Gym’’. Hier begon ik met sporten in een groep. Ik kende de sportschool maar al te goed aangezien ik hier voor mijn depressie begon met werken. De lessen die ik volgde waren half uur durende intensieve trainingen genaamd: Spartacus lessen. Dit heb ik ongeveer 3 maanden volgehouden tot er iets/iemand op mijn pad kwam.

LE BOYFRIEND

Joyce met mitch

Na een tijd heb ik een relatie met Mitchel gekregen, Hij was verslaafd aan de sportschool en het ijzer. Ik snapte niet waarom hij hier iedere dag heen ging, en zo gezond aan het eten was. Wij kennen elkaar van dezelfde sportschool, daarom vroeg hij me vaker mee om eens met hem te gaan trainen. “Ga gewoon mee niemand die op je let “! Ik doe het voor en jij doet het na“ of  “je kan het toch proberen”. Na meerdere weken dit aan te hebben gehoord ging ik voor de eerste keer mee, zoals gezegd hij deed alles voor. Daarbij hielp hij mij zodat ik het makkelijk na kon doen.

Ik voelde blikken op me gericht mensen die zeiden “leuk dat je ook hier sport!”. Hierdoor werd ik er angstig van en iedere training belande ik weer huilend op de wc. De gedachte dat ik dit niet kon speelde daarbij op. Ik vond het heerlijk op mensen bezig te zien met zware gewichten. Dat ze zichzelf iedere keer weer opnieuw verbeterde. Nadat ik dit een aantal keren had ervaren, heeft Mitch me verder geholpen. Voedings-tips kwamen om de hoek kijken en ik probeerde van mijn eetbuien af te komen.

IJZER LIEFDE EN PR’S

Na een aantal keren gehuild te hebben op de wc, begon ik te denken dat dit echt niet kon. Mitch hielp mij goed, maar dit was niet wat ik wilde. Ik herinner me nog goed dat ik graag op Instagram keek. Voornamelijk naar vrouwen die zware gewichten omhoog gooide en van de grond af trokken. Op een dag begon ik zelf met deadliften. Toen Mitch op een dag zei ‘’ probeer dit maar eens ‘’.

Op slag verliefd

Verschil Joyce

Ik was op slag verliefd! De gewichten die ik tilde gingen snel omhoog, omdat ik veel kracht in mijn benen had en in mijn rug. Toen ik op het punt kwam dat ik merkte dat ik hierdoor af viel maakte me dat heel erg gelukkig, ik had een doel voor ogen en dat was afvallen door te doen wat mij blij maakt. Na ongeveer een half jaar trainen tikte ik de 90 kg aan, als klein meisje van 162 cm 90 kg tillen liet me stralen.

Ik tilde meer dan de meeste mannen in de sportschool, en mijn volgende doel was 100 kg! Ondertussen was ik al een groot deel van mijn vet kwijt er daarvoor in de plaats van spier gekomen. Ik genoot ervan dat mijn lichaam aan het vormen was naar hoe ik dat wou, en dat ik spieren aan het kweken was. Ik trainde ongeveer 3 a 4 keer per week en soms deed ik extra cardio (hardlopen buiten)

SPORTSCHOOL MEDEWERKER

Ik voelde me weer top in mijn vel en was ondertussen al 20 kg afgevallen! Ik was ongelofelijk blij en dit straalde ik ook uit. Op het moment dat ik geen baan meer had en op zoek was naar een nieuwe job, bood ik mezelf aan om weer terug bij mijn sportschool te komen Ik kende tenslotte alles al en ik was er toch altijd, dit was handig als invaller. Ik werd aangenomen bij mijn sportschool als barmedewerker en was zielsgelukkig, dit maakte mijn planning makkelijker ik zou Mitchel vaker zien (wanneer hij ging trainen was ik aan het werk) en ik kon makkelijk door voor t werk sporten.

Mijn planning was strak en ik kon veel meer sporten, ook de dagen dat ik moest werken hielp ik mijn collega soms om tussendoor een uurtje te sporten en dan zelf ook even mee te doen. In een aantal maanden tijd was ik nog eens extra 5 kg kwijt! Ik woog op dat moment 73 kg. Mijn werk werd steeds drukker en ik werkte dan ook fulltime (lees 6 a 7 dagen in de week) in mijn geliefde sportschooltje. Ik had een lieve collega en wij runde samen de bardiensten en administratie. Ik voelde me steeds vaker moe en wat zwakker, waardoor ik minder ging trainen. En op een dag was het zo ver…

FYBROMYALGIE

Ik werd wakker met een scherpe pijn in mijn linker elleboog, ik dacht dat ik verkeerd had geslapen en gaf er verder geen aandacht aan. Zoals gewoonlijk plande in mijn training in en deadliften stond op het menu. Ik merkte dat het anders was dan anders en ik niet de kracht had om dingen op te tillen. Na een aantal dagen begon ik hetzelfde te voelen in mijn andere elleboog en polsen. Ik was bij de dokter geweest voor een afspraak en heb ook duidelijk gevraagd “gaat dit over of hoe lang duurt dit” ik kreeg het antwoord het is overbelast gaat vanzelf over. Nou was dit maar zo want na een aantal weken begonnen de klachten ook in mijn nek en mijn schouders.

Ik kon niets meer

Het werken was ondertussen erg moeilijk geworden ik had geen kracht meer en werd steeds meer vermoeid. Sporten kon ik niet meer zoals ik dit wilde en moest steeds meer laten… Dit was het punt dat mijn lichaam om sloeg en ik niets meer kon, werken ging alleen nog zittend en sporten kon absoluut niet meer. Ik kwam vaker in het ziekenhuis en de pijn was ondraaglijk, waardoor ik allerlei medicijnen heb gekregen om uit te proberen. Deze hielpen niets en ondertussen werd ik ook al gezien door een reumatoloog.

Alsof alles nog niet genoeg was is het de sportschool waar ik werkte in december voor de kerst failliet verklaard… Ik kwam in een dal en mijn lichaam vroeg alleen maar om rust. Nadat ik zoveel van mijn lichaam had gevraagd en ik zo oververmoeid was heb ik alles even stil gelegd. In januari was het zo ver ik mocht naar het Sint-Maartens kliniek en hier werd ik eindelijk serieus genomen met mijn klachten. Ik kreeg dan ook na een aantal onderzoeken en het onderzoeken van mijn verleden al snel een uitslag, myofasciaal pijnsyndroom en fybromyalgie. Eindelijk erkende een dokter het en begreep ik ineens wat ik mijn leven lang nog niet had begrepen.

YOU ARE STRONGER THAN YOU THINK!

Joyce nu

Hoe ik nu dagelijks alles heb opgepakt is nog niet waar ik wezen moet in mijn progressie, ik heb een planning waar ik me een beetje aan moet houden (rust, activiteiten inplannen, belasting van spieren opbouwen en vooral RUST) In Juni mag ik een revalidatie gaan volgen waarbij ik hopelijk meer kracht zou terugkrijgen in mijn armen, en waarmee ik leer leven met wat ik heb. Na dagelijks onbegrip van mensen heb ik mezelf geleerd het van me af te schrijven op een pagina. Ik kan al een stuk meer op een dag doen dan wat ik eerder kon. Alles kost wel veel energie zoals: Aankleden, ontbijt maken, koken, opruimen van het huis, iets leuks doen zoals shoppen of lunchen en noem maar op. Nog steeds zou ik erg graag willen sporten, aangezien een bed verschonen nu al een workout is hoop ik daar wel wat meer van te kunnen maken. Ook ben ik aangekomen zo’n 4 kilo dus weeg ik op dit moment 76 kg.

Het leven is voor mij nu een avontuur geworden. Een ontzettend lieve vriend die me in alle dingen van mijn leven heeft gesteund, mijn familie en mensen om mij heen.

WALK ON

Wat ik de mensen wil meegeven die dit ook hebben of hebben meegemaakt, is dat je altijd naar het positieve moet kijken. Dit is echt niet altijd gemakkelijk en ook zeker niet altijd te doen, maar wie positief in het leven staat bereikt meer! wat voor mijn erg werkt is het rust nemen op de juiste momenten, nu hoop ik wel meer handvaten te krijgen bij mijn revalidatie. Wat erg belangrijk is, is dat je dingen doet die je herstel ten goede doen zoals leuke dagjes weg inplannen (mits je genoeg rust neemt) en activiteiten waar je voldoening uit haalt.

Een depressie zou je altijd bij blijven vooral als het wat minder met je gaat, maar vecht hiertegen voor dat je daarin blijft hangen. Veel dingen gaan niet zoals je dat wilt en soms verlies je veel dingen zoals vrienden en werk, maar er komen altijd betere dingen voor terug! Mijn doel op dit moment en voor de komende tijd zou zijn: KRACHT. Om mijn kracht terug te krijgen in mijn lichaam en ook mijn kracht om dingen door te zetten. Na mijn revalidatie wil ik erg graag kijken waarin ik uitblink en hierin voor mij zelf beginnen met werken, klinkt zwaar maar dit is beter omdat ik zelf alles kan plannen en me niet ziek hoef te melden (als ik over een tijd misschien weer mag werken)
Maar eerst heerlijk genieten van een 15 dagen lange vakantie in Marmaris! – we deserve it!

*Don’t count the days, make the days count! *

Jouw verhaal delen?

Wil jij ook graag je verhaal doen? Neem contact met mij op en wie weet staat binnenkort jouw verhaal hier! Wil je mijn artikelen in je mailbox ontvangen? Abonneer je dan op mijn blog! Geheel gratis en geen onnodige mailtjes. Like ook eventjes mijn Facebook-pagina om op de hoogte te blijven! Direct toegang tot mijn kookvideo’s? Abonneer je dan snel op mijn Youtube-kanaal. Ook vind je mij op Instagram en Twitter!

Liefs,

Claudia

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *